Η πυκνότητα των γεγονότων που βιώνουμε τα τελευταία 24ωρα είναι πρωτόγνωρη. Τα απανωτά κρούσματα βίας πρέπει να ηχούν ως «συναγερμός» για το πολιτικό σύστημα, τους φορείς του, την κοινωνία συνολικά.
Τον τελευταίο χρόνο, με συνέπεια και συνέχεια, έχουμε συνεχή κρούσματα τυφλής βίας που πυκνώνουν και η έντασή τους δυναμώνει. Η Μarfin, η δολοφονία του 44χρονου, ο νεκρός μετανάστης, που πιθανόν είναι τα αντίποινα των ακροδεξιών συμμοριών, η απόλυτη γκετοποίηση του κέντρου της πόλης, η δολοφονική επίθεση κατά του Στέλιου Μάινα, ο διάχυτος φόβος, η αναιτιολόγητη βία στον χώρο του ποδοσφαίρου, η απρόκλητη αστυνομική βία στην προχθεσινή πορεία της 11ης Μαΐου, με έναν νέο άνθρωπο να χαροπαλεύει, δείχνουν ότι η κοινωνία είναι σε ντελίριο, σε παράκρουση και σε πορεία υποχώρησης κάθε κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, στα πρόθυρα του φασισμού.
