H ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Η Πιονγιάνγκ, ανακοίνωσε σήμερα ότι ολοκλήρωσε την επεξεργασία 8.000 ράβδων πυρηνικού καυσίμου στον πειραματικό αντιδραστήρα της Γιονγκμπιόν, για την παραγωγή πλουτωνίου με σκοπό την κατασκευή πυρηνικών όπλων, σύμφωνα με όσα μετέδωσε το επίσημο βορειοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA.Σύμφωνα με ειδικούς, οι 8.000 επεξεργασμένες ράβδοι πυρηνικού καυσίμου μπορεί να παράγουν αρκετό πλουτώνιο για μια ή δύο πυρηνικές βόμβες. Σε αυτό προστίθεται και αρκετό σχάσιμο υλικό που ήδη έχει η χώρα για την κατασκευή έξι έως οκτώ πυρηνικών όπλων.

ΠΗΓΗ: ΑΘΗΝΑΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Eργαζόμενοι στον Ο.Λ.Π.Απεργούν σήμερα και αύριο.Η ανάγκη να παραμερίσουν τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και να παλέψουν για λιμάνια στην υπηρεσία του λαού μεγαλώνει συνέχεια

Νέα 48ωρη απεργία άρχισαν από χτες τα μεσάνυχτα οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ, αποκαλύπτοντας με τις αγωνιστικές τους διαθέσεις τις τεράστιες ευθύνες που φέρουν οι πλειοψηφίες (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΑΠ) σε Ομοσπονδία Υπαλλήλων (ΟΜΥΛΕ) και Ενωση Λιμενεργατών, στην εισβολή της κινεζικής πολυεθνικής COSCO στο λιμάνι, καθώς από σήμερα, μέσω της θυγατρικής της ΣΕΠ ΑΕ, είναι πλέον επίσημα το μεγάλο αφεντικό του λιμανιού.

Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες, αφού πριν από 15 μέρες «έσπασαν» τον απεργιακό αγώνα των εργαζομένων για να επιδοθούν σε «διάλογο», προκήρυξαν χτες νέα απεργία ζητώντας να ...έχουν λόγο στον τρόπο που θα γίνει η ιδιωτικοποίηση του ΣΕΜΠΟ και ολόκληρου του λιμανιού. Απέρριψαν ασυζητητί την πρόταση των ταξικών δυνάμεων για συντονισμό με τους εργαζόμενους καταρχήν που πλήττονται από την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού, απαιτώντας την ακύρωση της παραχώρησης και διεκδικώντας λιμάνια αποκλειστικά και 100% δημόσια που να εξυπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες.

Αποκαλυπτικό είναι το έγγραφο που κατέθεσαν ΟΜΥΛΕ και Ενωση Λιμενεργατών στην υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας Λ. Κατσέλη για το ...διεκδικητικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει οι πλειοψηφίες της υποταγής. Δε διεκδικούν ούτε το ελάχιστο που απαιτούν οι εργαζόμενοι, δηλαδή την ακύρωση της σύμβασης παραχώρησης. Αντίθετα αναφέρουν δύο «επισημάνσεις», τις οποίες καλούν την κυβέρνηση να τις «προσεγγίσει θετικά» και που σύμφωνα με το έγγραφο στηρίζονται στη «διεθνή πείρα» από λιμάνια που ιδιωτικοποιήθηκαν: Η πρώτη επισήμανση είναι η εξής: «Συμμετοχή του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο και στη διοίκηση της αναδόχου εταιρείας με τρόπο τέτοιο που να μπορεί να ελέγχει στρατηγικής σημασίας αποφάσεις». Ζητούν δηλαδή το Δημόσιο να ελέγξει την COSCO.

Η δεύτερη «επισήμανση» των συμβιβασμένων αναφέρει: «Υφίσταται Ρυθμιστική Αρχή, με τη μορφή Δημόσιου Φορέα, ιδίως σε λιμάνια με περισσότερους του ενός παρόχους, όπως επιχειρείται σήμερα στον Πειραιά. (...) Η Αρχή αυτή (...) αποτελεί τον εργοδότη όλου του προσωπικού, που απασχολείται στις υπηρεσίες διαχείρισης και εκμετάλλευσης των λιμανιών. Ολα αυτά με πλήρη κατοχύρωση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, Κανονισμών και της ασφαλιστικής συνέχειας». Πέρα από τα φληναφήματα περί ρυθμιστικής αρχής που θα ...διασφαλίζει τα εργασιακά δικαιώματα, η φράση «περισσότερους του ενός παρόχους όπως επιχειρείται σήμερα στον Πειραιά», προκαλεί σωρό ερωτημάτων σχετικά με το τι άλλο προετοιμάζεται σε βάρος του λιμανιού.

Η Λ. Κατσέλη σε δηλώσεις της για την κήρυξη της απεργίας ανέφερε ότι «αδυνατώ να κατανοήσω τη νομιμοποιητική της βάση», ξεκαθάρισε ότι τα αποτελέσματα του διαλόγου μεταξύ ΟΛΠ και ΣΕΠ που θα ξεκινήσει «δεν μπορούν ούτε να προαναγγελθούν ούτε να προεξοφληθούν, ιδιαίτερα μάλιστα όταν υπάρχει διεθνής σύμβαση κυρωμένη από την προηγούμενη κυβέρνηση, με ισχύ νόμου». Στο μεταξύ χτες το βράδυ έγινε άτυπο υπουργικό συμβούλιο στο Μαξίμου με θέμα τα λιμάνια, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, το περιεχόμενο της συζήτησης ήταν το πώς θα εξασφαλισθεί η πλήρης συναίνεση και υποταγή των εργαζομένων στα όσα έχουν αποφασισθεί.

ΠΗΓΗ:www.rizospastis.gr

O χασάπης των Βαλκανίων Μπιλ Κλίντον ,τα Ίμια και τα 20 πρόβατα ! Γιατί ευχαρίστησε τις Η.Π.Α ο Σημίτης;

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΑΝ ΤΑ ΙΜΙΑ ΗΤΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΣΕ Π.Χ Η ΚΟΥΒΑ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΘΕΜΙΤΟ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΒΡΑΧΟ ΜΕ ΤΑ ...20 ΠΡΟΒΑΤΑ.
ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ Ο ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΕ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ Ο Θ.ΠΑΓΚΑΛΟΣ.ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ www.zougla.gr


Στην Τουρκία βρίσκεται ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Bill Clinton, ο οποίος βρισκόταν στην εξουσία την περίοδο που συνέβη το επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη βραχονησίδα των Ιμίων και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο τι συνέβη εκείνη την ημέρα στο πλαίσιο της παρουσίας του σε συνέδριο που διεξάγεται στον Βόσπορο ως επίσημος ομιλητής.

Στο συνέδριο που έχει θέμα «Ηγεσία – Για διαρκή επιτυχία» ο Αμερικανός πρόεδρος, εκτός των άλλων, μίλησε για το Ισλάμ, λέγοντας ότι πρέπει να διαχωριστεί η θρησκεία από την πολιτική και υποστήριξε την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ηλεκτρονική έκδοση της τουρκικής εφημερίδας "Hurriyet" γράφει: "14 χρόνια μετά εξήγησε τα Ίμια"Είπε ότι Ελλάδα και Τουρκία είναι δύο χώρες που «συνδέονται» ιστορικά, δεν έχουν διαφορές και αποτελούν «θετικό παράδειγμα» για τον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτό που κέντρισε ωστόσο το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων στο συνέδριο και των τοπικών ΜΜΕ, ήταν η αναφορά του Bill Clinton στα γεγονότα της πιο κρίσιμης νύχτας στη «διαμάχη» Ελλάδας-Τουρκίας για τα Ίμια.
Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε σχετικά: «Εκείνη την ημέρα μιλούσα με τον πρωθυπουργό της Ρωσίας για θέματα ασφαλείας. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης μπήκε μέσα ο βοηθός μου και μου είπε ότι Τουρκία και Ελλάδα είναι έτοιμες να συγκρουστούν για τις βραχονησίδες των Ιμίων, πάνω στις οποίες ζουν πρόβατα.
Νόμιζα ότι αστειευόταν. Άφησα τη συνάντηση και μίλησα με τους ηγέτες των δύο χωρών. Στο τέλος αποφασίστηκε ότι δεν θα γίνει πόλεμος για μια βραχονησίδα πάνω στην οποία ζουν 20 πρόβατα. Και έτσι ξεπεράστηκε μια μεγάλη κρίση.
Από αυτό έμαθα για ποιους λόγους είναι δυνατόν διάφορες χώρες στον κόσμο να φτάσουν σε σημείο πολέμου. Υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα για το πώς μπορούν δύο χώρες να φτάσουν σε πολεμική σύρραξη».

ΠΗΓΗ: www.zougla.gr

Ζωντανή η ψυχή, το μεγαλείο του ΔΣΕ-Για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη"ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ"

Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ένοπλο ταξικό αγώνα 1946 - 1949, συνεχίζεται και εντείνεται. Και μόνο αυτό το γεγονός υποδηλώνει την τεράστια σημασία που είχε η δημιουργία και η δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), τόσο για τα χρόνια εκείνα, όσο και για τον αντίκτυπό τους μέχρι σήμερα.

Βεβαίως, όπως είναι φυσικό, κάθε πλευρά αντικρίζει και αναλύει εκείνα τα γεγονότα από διαφορετική ταξική σκοπιά. Το σίγουρο είναι ότι από τη διαπάλη που ξετυλίγεται και που θα γίνει στην πορεία ακόμα πιο σκληρή, κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει, είτε παίρνει το μέρος της μιας πλευράς, είτε της άλλης, είτε παριστάνει τον ουδέτερο ή και έτσι ενδεχομένως αισθάνεται.
Η πολιτική ωρίμανση της εργατικής συνείδησης συνδέεται άμεσα (μεταξύ πολλών άλλων στοιχείων) και με την θεώρηση του ΔΣΕ από την πρωτοποριακή τάξη, ως αυτό που ήταν: Η κορυφαία ώρα της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα.
Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες νοιώθουμε τιμή και περηφάνεια που το ΚΚΕ είχε μία τόσο μεγάλη προσφορά, τιμή και περηφάνεια που το Κόμμα μας άφησε στις μετέπειτα γενιές μια τέτοια παρακαταθήκη. Η κριτική στην τότε ηγεσία του ΚΚΕ, για λάθη και παραλείψεις της σε αυτόν τον αγώνα (στρατηγική του ΚΚΕ κ.α.), μόνο όταν ξεκινά από αυτή τη βάση, της προσφοράς του ΔΣΕ, μπορεί να αποκτήσει αντικειμενική υπόσταση.
Οι εξελίξεις στην καπιταλιστική Ευρώπη ενδεχομένως θα είχαν πάρει άλλη τροπή, αν και άλλα ΚΚ, τελειώνοντας ο πόλεμος προσανατολίζονταν στη γραμμή της σύγκρουσης με την αστική τάξη των χωρών τους και όχι στη γραμμή της συναίνεσης μαζί της, όπως συνέβη σε μια σειρά περιπτώσεις. Όμως η ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι αυτό ας περιοριστούμε εδώ μόνο στο εξής: Το γεγονός ότι απ' όλη την καπιταλιστική Ευρώπη μόνο στην Ελλάδα πήρε ο λαός τα όπλα και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτελεί περγαμηνή και όχι ψόγο, όπως καταγγέλλει ο αστικός κόσμος και μαζί του ο οπορτουνισμός. Αυτοί πρέπει να βρεθούν με την πλάτη στον τοίχο.

Ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν δίκαιος. Εξέφραζε ανεκπλήρωτα οράματα της εργατικής τάξης και της πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού που μάτωσε επί τριάμισι χρόνια και βρέθηκε μετά την Κατοχή να κάθονται στον σβέρκο του οι αστοί πολιτικοί και οι Εγγλέζοι σύμμαχοί τους. Του λαού, που βρέθηκε κυνηγημένος και αιμόφυρτος ζητούσε στοιχειώδη δικαιοσύνη. Οι καταδιωκόμενοι ΕΑΜίτες - ΕΛΑΣιτες δεν είχαν άλλη επιλογή από το να βγούνε στα βουνά, από το να συγκροτήσουν τον ΔΣΕ. Κάθε άλλη επιλογή τους, κάθε άλλη επιλογή του ΚΚΕ, θα ήταν «σφάξε με αγά μ' ν' αγιάσω».

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του ζητήματος: Ότι το μένος της αστικής τάξης και των ξένων συμμάχων της οφειλόταν στην επιδίωξή τους να ανατραπεί ο συσχετισμός των δυνάμεων κατά τρόπο ριζικό. Ο συγκεκριμένος συσχετισμός δεν είχε ανατραπεί ούτε μετά το Δεκέμβρη του '44, ούτε μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, παρότι είχε αισθητά αδυνατίσει σε σύγκριση με αυτόν των ημερών της απελευθέρωσης της Αθήνας. Γι αυτό το σκοπό η αστική τάξη οργάνωσε και καθοδήγησε εκατοντάδες συμμορίες από πρώην ταγματασφαλίτες, ανθρώπους του κοινού ποινικού δικαίου και πλήθους άλλων αποβρασμάτων, γι αυτό διαμόρφωσε το πιο σκληρό νομικό πλαίσιο καταστολής και επιδόθηκε σε δολοφονίες, εκτελέσεις, εκτοπισμό δεκάδων χιλιάδων ΕΑΜιτών, εμπρησμούς, βιασμούς γυναικών, παιδομαζώματα, βίαιη εκκένωση χωριών.
Το δίκαιο ή όχι ενός αγώνα καθορίζεται από το ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις τον διεξάγουν. Οι δυνάμεις που εκπροσωπούν το παλιό, το ιστορικά ξεπερασμένο, δηλαδή οι αστικές, δεν ήταν δυνατό να διεξάγουν και τότε δίκαιο αγώνα. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που η αστική τάξη ήταν δύναμη ανερχόμενη, άρα προοδευτική.
Το δίκαιο ή όχι ενός αγώνα δεν καθορίζεται από το αν ο αγώνας αυτός είναι τελικά νικηφόρος. Στο αίμα πνίγηκε η Κομμούνα του Παρισιού το 1871. Στο αίμα πνίγηκε η επανάσταση του 1905 - 1907 στη Ρωσία. Το ίδιο και η σοσιαλιστική επανάσταση στη Γερμανία το 1918 και ο ένοπλος ξεσηκωμός των λαϊκών δυνάμεων στην Ισπανία το 1936 - 1939. Το ίδιο και πολλοί άλλοι ξεσηκωμοί. Αλλά ήταν αγώνες δίκαιοι. Και τα διδάγματά τους παραμένουν επίκαιρα.
Στην ταινία του Π. Βούλγαρη Ψυχή βαθιά αυτό το βασικότατο στοιχείο, όχι μόνο δεν φαίνεται, αλλά και ισοπεδώνεται. Η φράση του γέροντα, που υποδύεται ο Θ. Βέγγος, «Ντροπή! Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες!», τα λέει όλα. Ότι δηλαδή και οι δύο πλευρές που συγκρούστηκαν είχαν άδικο, αφού, σύμφωνα με την ταινία, επιδόθηκαν σε μία αλληλοσφαγή από όπου δεν υπήρξε νικητής και νικημένος, καθότι νικημένη ήταν τελικά η Ελλάδα! Το μετέωρο στην ταινία ερώτημα «ποιος νίκησε, τελικά;», είναι σαφές τι υπονοεί, έστω κι αν ο σκηνοθέτης εναποθέτει την απάντηση στον προβληματισμό των θεατών. Αυτό λέει, δίχως να το ομολογεί.
Το πέρασμα των δύο αδελφών σε αντίθετα μεταξύ τους στρατόπεδα δεν είναι πρωτοφανές, και δεν είναι φυσικά ελληνική πρωτοτυπία. Μια μόνο ματιά στη Γαλλική Επανάσταση και στις άλλες αστικές επαναστάσεις, μια μόνο ματιά στο 1821, στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στην περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης και σε πολλές άλλες, επιβεβαιώνει αυτή τη διαπίστωση.

Η ταινία, λοιπόν, βρίσκεται στον αέρα, αποκομμένη από την παγκόσμια και από την εγχώρια κοινωνικοπολιτική εξέλιξη. Προφανώς επειδή ο αντίπαλός της είναι η ταξική πάλη. Που χτυπιέται σήμερα, μέσω και του χτυπήματος κάθε τι σπουδαίου που έδωσε η ταξική πάλη κατά τον 20ο αιώνα. Διότι βέβαια, είναι πολύ πιο απλό και ανώδυνο να σταθείς δίπλα στους φυλακισμένους των Πέτρινων χρόνων και να αναδείξεις τον ηρωισμό τους, από το να σταθείς δίπλα στον ΔΣΕ, για να αναδείξεις τη διαχρονικότητα της ταξικής πάλης.


Ο ταξικός αγώνας 1946 - 1949 ήταν πρώτα και κύρια γέννα της μεγάλης όξυνσης των εσωτερικών κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων. Δίπλα στην κάθε πλευρά βρέθηκαν οι σύμμαχοί της. Οι Εγγλέζοι αρχικά και κατόπιν οι Αμερικανοί στο πλευρό της αστικής τάξης και του συνασπισμένου αστικού πολιτικού κόσμου όλων των αποχρώσεων. Στο πλευρό του ΔΣΕ τα σοσιαλιστικά κράτη και ΚΚ καπιταλιστικών κρατών, σε όποιον βαθμό τους επέτρεπε ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, αλλά και με παλινωδίες, όπως στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας που έκλεισε τα σύνορα αφήνοντας τον ΔΣΕ αποκλεισμένο και οξύνοντας έτσι το πρόβλημα των εφεδρειών του, που ο ίδιος δεν είχε φροντίσει να λυθεί.

Ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων καθόρισε και τη στάση της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία η Ψυχή βαθιά παρουσιάζει να έχει εγκαταλείψει τον ΔΣΕ στην τύχη του. Πρόκειται για πομπώδη επανάληψη του γνωστού μύθου για το «μοίρασμα του κόσμου» στη Γιάλτα. Κι ας είναι βέβαιο ότι στη περίπτωση που ο Κόκκινος Στρατός έμπαινε και στην Ελλάδα, πολλοί από εκείνους που αγανακτισμένοι(;) επικαλούνται το «μοίρασμα», θα καταδίκαζαν σήμερα τη Σοβιετική Ένωση...


Και δεν ισχύει βεβαίως εκείνο που γράφτηκε σε αστική εφημερίδα, ότι «την εθνική ομοψυχία των χρόνων της Κατοχής διαδέχθηκε η φαγωμάρα». Εθνική ομοψυχία δεν υπήρξε και τότε που το ΚΚΕ, η ΠΕΕΑ και το ΕΑΜ υπέγραψαν τη συμφωνία του Λιβάνου, μπαίνοντας σε συνασπισμό με την αστική τάξη. Γιατί την ίδια ώρα, όπως και στα χρόνια που είχαν προηγηθεί, ήταν συνεχής η ένοπλη πάλη με τα Τάγματα Ασφαλείας και άλλες παρόμοιες οργανώσεις, ενώ ήταν συχνές οι πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και στον ΕΔΕΣ, ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και στο 5/42 Τάγμα του Δ. Ψαρρού κ.α. Αλλά και μετά την Κατοχή ακολούθησαν οι μάχες των 33 ημερών, τον Δεκέμβρη του 1944.

Τόσο στα χρόνια της Κατοχής, όσο και μετά από αυτήν η αστική τάξη της Ελλάδας συμπεριφέρθηκε με τον τρόπο που θα συμπεριφερόταν κάθε αστική τάξη στη θέση της. Με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπισε το λαό της χώρας της κάθε αστική τάξη στο παρελθόν. Με την ίδια αγριότητα που έδειξε κάθε κυρίαρχη τάξη πριν από την αστική. Καμία δεν παρέδωσε την εξουσία της. Αντίθετο ιστορικό προηγούμενο δεν υπήρξε. Ούτε θα υπάρξει. Το γεγονός ότι στην Ψυχή βαθιά οι αστοί πολιτικοί και κυβερνητικοί παράγοντες παρουσιάζονται από τον σκηνοθέτη ως φιλεύσπλαχνοι, ως θύματα των ΗΠΑ και ως συμφιλιωτικοί, δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα.

Σχετικά με τη στάση της αστικής τάξης είναι εξαιρετικά χρήσιμη η περιγραφή του Μάρξ για το τι ακολούθησε την Κομμούνα του Παρισιού. Έγραψε ο Μάρξ για το πώς αντιμετώπισε η αστική τάξη τους νικημένους κομμουνάρους:


«Πραγματικά δοξασμένος πολιτισμός, που το ζωτικό του πρόβλημα σήμερα είναι πως θα ξεφορτωθεί τους σωρούς από τα πτώματα των ανθρώπων που δολοφόνησε όταν είχε τελειώσει πια η μάχη!
Για να βρούμε κάτι το αντίστοιχο με τη διαγωγή του Θιέρσου και των αιμοβόρων σκυλιών του πρέπει ν ‘ανατρέξουμε στην εποχή του Σύλλα και των δύο τριανδριών της Ρώμης. Η ίδια ψύχραιμη μαζική σφαγή, η ίδια περιφρόνηση της ηλικίας και του φύλου στη σφαγή, το ίδιο σύστημα βασανισμού των αιχμαλώτων, οι ίδιες προγραφές, μα τούτη τη φορά μιας ολόκληρης τάξης, ο ίδιος άγριος διωγμός ενάντια στους κρυμένους ηγέτες, μην τυχόν και ξεφύγει κανένας, οι ίδιες καταγγελίες ενάντια σε πολιτικούς και προσωπικούς εχθρούς και η ίδια αδιαφορία μπροστά στη σφαγή ανθρώπων ολότελα ξένων προς τον αγώνα. Μόνο μια διαφορά υπάρχει, και η διαφορά αυτή είναι ότι οι Ρωμαίοι δεν είχαν ακόμα πολυβόλα για να ξεκάνουν μαζικά τους προγραμμένους...» (Κάρλ Μάρξ, ΔΙΑΛΕΧΤΑ ΕΡΓΑ, ΤΟΜΟΣ Α, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», σελ.642, ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ).
Η ταινία του Π. Βούλγαρη, αλλά και όσα ο ίδιος επεξηγηματικά μερίμνησε να προσφέρει αφειδώς με τις πολυάριθμες συνεντεύξεις του, φέρνουν στη θύμηση τον συγγραφέα Μπορίς Πάστερνακ και τον ήρωά του Δόκτορα Ζιβάγκο στο ομώνυμο έργο, η υπόθεση του οποίου ξετυλίγεται την περίοδο που στην επαναστατική Ρωσία μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος και η Σοβιετική εξουσία διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να ανατραπεί.


Για τον Πάστερνακ και τον ήρωά του ο συγγραφέας Θέμος Κορνάρος έγραψε στην τσεκουράτη και καυστική κριτική του, ανάμεσα σε άλλα:


«Και τι έκανε αυτός ο Ζιβάγκο; Πονούσε για τα βάσανα και το χαμό και των δυο αντιπάλων. Κι αν θέλετε μάλιστα - κι αυτό δεν είναι διόλου σωστό - δε μεροληπτούσε. Πονούσε σα γιατρός και σαν ήσυχος άνθρωπος το ίδιο και για τους δυο αντίπαλους. Απαγωγή χρειάστηκε να του κάνουν οι επαναστάτες για να τους γιατρεύει. Έκανε τη δουλειά του. Μα στην πρώτη ευκαιρία παρατάει και πληγωμένους και νοσοκομεία και το σκάει. Δεν πάει στον αντίπαλό τους. Έχει κι αυτός πληγωμένους. Δεν τρέχει λοιπόν ούτε σ' αυτούς. (...) Όλα του φαίνονται μάταια. Και των επαναστατών οι επιδιώξεις και της αντεπανάστασης οι ιδέες. Μόνο αυτός αντιπροσωπεύει το γερό νόημα της ζωής. Κι αυτό είναι η αδράνεια.


(...) Την εποχή αυτή, ο Οστρόφσκη παίρνει μέρος, - 15 χρονώ παιδί, - ματώνεται, μάχεται, γίνεται ανάπηρος για την πίστη του. Αυτός ο τύπος λέγεται δραστήριος. Αλλά η επίθεση εναντίον της αναπηρίας λέγεται ηρωισμός.
(...) Τώρα, σου λένε, που 'γραψε το βιβλίο του (σ.σ. ο Πάστερνακ) που μιλάει γι αυτή την πριν από σαράντα χρόνια περίοδο, τη φορτωμένη αίματα, αδικίες, εγκλήματα, πείνα, εξάρσεις, δαιμόνους κι αγίους. Μάλιστα, τώρα κέρδισε, λένε, τον τίτλο του τολμηρού, αναπλάσσοντας κείνη την εποχή, γιατί παίρνει το μέρος των ...νικημένων χωρίς να φοβάται τους νικητές που κυβερνάνε σήμερα κι αυτός ζει ανάμεσά τους. Το θαρρείς μικρό να βγει αυτός, ολομόναχος, και να βροντοφωνάξει στους αντιπάλους του πώς τον καιρό του εμφυλίου πολέμου γίνανε μόνο ασκήμιες, βαρβαρότητες και τίποτα άλλο;

Πραγματικά, στο βιβλίο του Πάστερνακ δε βρίσκει τίποτα γερό και σωστό σε κείνη την κολασμένη περίοδο που ζωγραφίζει. Μόνο κολασμένους, δαιμόνους, φλόγες και τον εαυτό του να λαχταράει τον παράδεισο της αδράνειας. Τίποτα το ωραίο, τίποτα το στέρεο που να επιτρέπει την ελπίδα πώς απάνω του μπορεί να οικοδομηθεί ένα βιώσιμο μέλλον» (Θέμου Κορνάρου, ΟΔΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ, σελ. 116, 117, 118, 119, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΟΝΟΣ).
Ο Ζιβάγκο, λοιπόν, από τη μια (δηλαδή ο Πάστερνακ) και ο Πάβελ Κορτσάγιν (δηλαδή ο Νικολάϊ Οστρόφσκι) από την άλλη.
Ο κομσομόλος Οστρόφσκι, που διαπαιδαγώγησε γενιές και γενιές νέων ανθρώπων όπου Γης. Αυτή είναι η προσφορά του επαναστάτη. Ηθικό μεγαλείο και ανάπλαση ψυχών. Αυτός είναι ο ανθρωπισμός, που συνδέεται άμεσα και εκφράζεται με την πάλη για την κατάργηση κάθε κοινωνικής αδικίας.

Ποια είναι η προσφορά του τιμημένου με το βραβείο Νόμπελ Μπορίς Πάστερνακ; Είναι η προσφορά του στην αντεπανάσταση, όσο κι αν παρίστανε τον ουδέτερο και έκανε σημαία τον δήθεν ανθρωπισμό του. Στην ταξική πάλη, ιδιαίτερα στις κορυφαίες ώρες της, η λεγόμενη ουδετερότητα αποτελεί υπηρεσία στο παλιό, που επιδιώκει με κάθε μέσο να διαιωνίσει το καθεστώς της αδικίας και της εκμετάλλευσης. Είτε αρέσει, είτε δεν αρέσει, έτσι είναι τα πράγματα, έτσι είναι οι νόμοι της κοινωνικοπολιτικής πορείας.

Αλλά η ταινία του Π. Βούλγαρη θυμίζει κάτι και από το μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου Το κιβώτιο, μνημειώδες για τα ελληνικά δεδομένα έργο του οπορτουνισμού στη λογοτεχνία, που έχει ως περιεχόμενο τον αγώνα του ΔΣΕ. Σε αυτό το βιβλίο η εποποιία του ΔΣΕ χλευάζεται, ενώ οι μαχητές του παρουσιάζονται από τον συγγραφέα ως θύματα απάτης, ξεγελασμένοι (!) από την κομματική καθοδήγηση. Γιατί τελικά, το κιβώτιο που μετέφεραν ήταν άδειο, δίχως προορισμό και αξία! Καταθέτει ο ήρωας του Αλεξάνδρου:

«... Δεν είναι δυνατόν να ευθύνομαι ούτε στο ελάχιστο για όλη αυτήν την ιστορία, δεν φταίω εγώ που το κιβώτιο βρέθηκε άδειο, εγώ το πίστευα γεμάτο και γι αυτό το έφερα στην πόλη Κ (...) γιατί μόνο ένας τρελός κουβαλάει εν γνώσει του ένα άδειο κιβώτιο, παίζοντας χίλιες φορές κορόνα γράμματα τη ζωή του (...) ήτανε όμως άδειο, για λόγους που δεν ξέρουμε ακόμα, αλλά εν πάση περιπτώσει λόγω δικής μας υπαιτιότητος...» (Άρη Αλεξάνδρου, Το κιβώτιο, σελ. 341 - 342, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ).

Ουτοπία αυτός ο αγώνας, είπε η Α. Παναγιωταρέα στην εκπομπή της, στη συζήτηση για την Ψυχή βαθιά και ο Π. Βούλγαρης συμφώνησε. Ουτοπία και ρομαντισμός! Έτσι αντιλήφθηκαν τη συγκρότηση των μαχητών και των μαχητριών του ΔΣΕ; Ή η πολιτική σκοπιμότητα τους οδηγεί σε ασέβεια και προσβολή της υπέρτατης θυσίας; Όπως και να 'ναι, γίνεται αντιληπτό το γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν (ο Π. Βούλγαρης είπε ότι ακόμα το ...ψάχνει) πώς συνέβαινε νέα παιδιά να διανύουν αποστάσεις ωρών στο Γράμμο και στο Βίτσι, για να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους, με ποιά ψυχικά αποθέματα στέκονταν με περιφρόνηση μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τους είναι δύσκολο να σκεφθούν ότι αυτά τα παιδιά είχαν πίσω τους τους ηρωικούς αγώνες της ΟΚΝΕ και της ΕΠΟΝ, των Αετόπουλων, ότι τελικά βρίσκονταν στις γραμμές του ΚΚΕ, ως μέλη ή οπαδοί του. Και ότι αυτό το Κόμμα, στα 30 χρόνια της μέχρι τότε ύπαρξής του είχε σημαδέψει ανεξίτηλα την ελληνική κοινωνία χύνοντας ποτάμια αίματος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Στις συνθήκες του μαζικού ηρωισμού τα παιδιά γίνονταν ώριμοι και πολύπειροι άντρες μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτά τα παιδιά, καθώς και άλλα αργότερα που προσχώρησαν στον ΔΣΕ, γνώριζαν πολύ καλά τι έκαναν. Και το έκαναν με ψυχή βαθιά. Δεν ήταν χαϊβάνια, που η μοίρα τα ‘σπρωξε στον πόλεμο, όπως εμφανίζει τα δύο αδέρφια ο σκηνοθέτης.
Κανένας αγώνας δεν πήγε χαμένος. Πολύ περισσότερο ο αγώνας του ΔΣΕ. Κι αυτό είναι που ενοχλεί πολλές πλευρές. Όταν εμφανίζεσαι κατά και των δύο πλευρών της τότε σύγκρουσης, είναι για να περάσει η λογική του νικητή και να περιφρουρηθεί η κυριαρχία του.

Η ταινία Ψυχή βαθιά φαίνεται ότι πήρε πολλά από την περιβόητη κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών που διαρκώς διατυμπάνιζε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Οι κεντρικές ιδέες της απευθύνονται και κολακεύουν ένα πελώριο οπορτουνιστικό ρεύμα που γιγαντώθηκε περισσότερο μετά την αντεπανάσταση του 1989 - 1991. Ένα ρεύμα συμβιβασμού, ενισχυμένο από την παλινδρόμηση συνειδήσεων, από την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η πλευρά του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Των ταξικών κινημάτων της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας, χιλιάδων ριζοσπαστών που συνεργάζονται με το ΚΚΕ ή βρίσκονται παραπλήσια. Υπάρχει η πλευρά των ανυπότακτων, όλων αυτών που βρίσκονται σε βαθύ προβληματισμό και αντιστέκονται. Αυτά φοβάται η πλουτοκρατία και οι ξένοι σύμμαχοί της.

Κάτι άρχισε να κινείται στη λαϊκή συνείδηση, έστω και αργά, έστω και ρηχά ακόμα. Κι ας επιτραπεί αυτό να θεωρήσουμε ότι εκφράζουν τα λόγια του νεαρού Χρήστου Καρτέρη (ο Ανέστης της ταινίας), ο οποίος αυθόρμητα και αγνά είπε στην εκπομπή της Α. Παναγιωταρέα ότι «ένα είδος εμφύλιου συνεχίζεται και σήμερα», αναφερόμενος στην ανεργία, στην αβεβαιότητα και στα άλλα αδιέξοδα της νεολαίας...

ΠΗΓΗ: www.kke.gr

Για δεύτερη φορά , έφυγε στα δύσκολα Δ.Αβραμόπουλος !

Την  πολιτική φιλοσοφία του αγαπημένου του Κ.Ε.Π εφάρμοσε ο Δ.Αβραμόπουλος, βλέποντας πως είναι τρίτος και καταιδρωμένος στην μάχη για την καρέκλα του αρχηγού της Ν.Δ.


Ποιά είναι αυτή; Mα το λένε και τα αρχικά !

Κάνω   Ελαφρά  Πηδηματάκια

Χωρίς αντιπολίτευση το ΠΑ.ΣΟ.Κ-Η ευκαιρία της αριστεράς !

Όσο οι γαλάζιοι δελφίνοι πλακώνονται για το διαδικαστικό της εκλογής του νέου ηγεμόνα, η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ κάνει παιχνίδι μόνη της , έχοντας την λευκή επιταγή του 44% του ελληνικού λαού.


Τώρα είναι η ώρα της αριστεράς και κυρίως του Κ.Κ.Ε να αναδειχτεί ουσιαστική αντιπολίτευση στην θέση της απούσας αξιωματικής αντιπολίτευσης.Δεν πρέπει να χαθεί ούτε μια ώρα, δεν πρέπει να συγχωρεθεί ούτε μισό λάθος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.


Είναι ευθύνη της αριστεράς να δείξει στον λαό ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν αποτελεί παρά ένα δεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα , που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στον τόπο.


Εμπρός όλοι μαζί για την δημιουργία ενός μεγάλου λαικού  μετώπου, ενάντια στο "κίνημα" που από το 1974 και μετά  λεηλάτησε την αριστερά και βύθισε την χώρα στην διαφθορά.


ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ ΣΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ

Νέα νίκη για την άρση του αποκλεισμού κατά της Κούβας !

Μια ακόμα μεγάλη διπλωματική νίκη πέτυχε η σοσιαλιστική Κούβα, με το αποτέλεσμα της πρόσφατης ψηφοφορίας που διεξήχθη στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ σχετικά με το αίτημα της άρσης του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στο Νησί της Επανάστασης εδώ και 47 χρόνια. Το σχέδιο απόφασης που κατέθεσε η Κούβα στο σώμα έλαβε 187 ψήφους υπέρ, ενώ, τρεις χώρες, οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και οι Νήσοι Παλάου καταψήφισαν το κείμενο και η Μικρονησία και τα Νησιά Μάρσαλ αποφάσισαν να απόσχουν. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι φέτος δύο ακόμα χώρες προστέθηκαν σε σχέση με πέρσι στη διεθνή απαίτηση για άρση του απάνθρωπου αποκλεισμού. Από το 1992 ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των χωρών που υπερψηφίζουν το κείμενο, κάνοντας έτσι σχεδόν ομόφωνη την απόρριψη της πολιτικής γενοκτονίας που επιβάλλουν για περίπου 50 χρόνια οι ΗΠΑ. Τότε που για πρώτη φορά η Κούβα κατέθετε σχέδιο ψηφίσματος στην ΓΣ του ΟΗΕ, υπέρ της άρσης ψήφισαν 59 χώρες, κατά 3 (ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρουμανία) ενώ υπήρχαν και 71 χώρες που απείχαν.

Ομόφωνη απόρριψη της διεθνούς κοινότητας

Η ψηφοφορία ήρθε σε μια στιγμή που υπάρχει μαζική απαίτηση για άρση του αποκλεισμού, με χαρακτηριστικό το γεγονός ότι πριν από ένα μήνα στην 64η σύνοδο του συγκεκριμένου σώματος περίπου 30 Πρόεδροι κρατών και άλλοι ηγέτες άσκησαν κριτική στην πολιτική του αποκλεισμού που ακολουθούν οι ΗΠΑ. Το πρόσφατο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας αποτελεί απόδειξη της σχεδόν ομόφωνης απόρριψης από πλευράς της διεθνούς κοινότητας της πολιτικής γενοκτονίας των διαδοχικών κυβερνήσεων των ΗΠΑ κατά της Κούβας και της επιβολής εξωεδαφικών νόμων που αντιβαίνουν στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτή η πολιτική έχει προκαλέσει άμεση οικονομική ζημιά στον κουβανικό λαό πους έως το Δεκέμβρη του 2008 ανέρχεται στα 96 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που με τις σημερινές τιμές του αμερικανικού δολαρίου θα ανερχόταν σε 236,22 δισ. δολάρια.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ο αποκλεισμός επιβάλλεται σχεδόν από την επικράτηση της Επανάστασης, ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν έχει καταφέρει να κάμψει, παρά τις αφάνταστες δυσκολίες που έχει προκαλέσει, την αντίσταση του κουβανικού λαού και την καθολική υποστήριξή του στην Επανάσταση και στο σοσιαλισμό που ο ίδιος οικοδομεί.

Η κυβέρνηση του Αμερικανού Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα - παρά τις όποιες μεμονωμένες υποσχέσεις - εξακολουθεί να επιβάλλει τον απάνθρωπο αποκλεισμό, διατηρεί τους πολιτικούς, διοικητικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς που εξασφαλίζουν την αυστηρή και αποτελεσματική επιβολή του. Μάλιστα η στάση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στον ΟΗΕ,Σούζαν Ράις, είναι χαρακτηριστική. Επιχειρώντας να μειώσει τις συνέπειες αυτής της εγκληματικής πολιτικής στην Κούβα, υποστήριξε πως το θέμα δεν θα έπρεπε να συζητηθεί στη ΓΣ του ΟΗΕ επειδή αποτελεί «διμερές ζήτημα» και ότι κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να εγκαθιδρύει τις όποιες εμπορικές σχέσεις θεωρεί σωστές με άλλο κράτος. Αμεση ήταν η απάντηση του Κουβανού υπουργού Εξωτερικών, Μπρούνο Ροντρίγκες Παρίγια που υπογράμμισε πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει εξαιτίας των νόμων Τοριτσέλι και Χελμς - Μπάρτον, οι οποίοι προβλέπουν επιβολή κυρώσεων σε τρίτες χώρες που συναλλάσσονται με την Κούβα.

Την διπλωματική νίκη της Κούβας ενάντια στον αποκλεισμό των ΗΠΑ χαιρετίζουν με ανακοινώσεις τους πολλά Κομμουνιστικά Κόμματα τόσο της Λατινικής Αμερικής όσο και άλλων ηπείρων. Από τη μεριά του το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ ύστερα από κάλεσμα που απηύθυνε στα μέλη και τους οπαδούς του, πραγματοποίησε την Πέμπτη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ ενάντια στην αρνητική ψήφο που έδωσε η χώρα στην ψηφοφορία στην ΓΣ του ΟΗΕ. Οπως σημειώνει με ανακοίνωσή του, με την στάση του αυτή, το Ισραήλ ουσιαστικά υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ΗΠΑ, και υπογραμμίζει πως δεν έχει μια δική του ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Τονίζει πως το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ανέδειξε την συντριπτική αποτυχία της πολιτικής των ΗΠΑ, και υπογραμμίζει πως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Μπαράκ Ομπάμα δεν έχει αλλάξει τίποτα στην σκληρή ακολουθούμενη πολιτική των ΗΠΑ, μια πολιτική που αποτελεί βασικό εμπόδιο στην ανάπτυξη της Κούβας.

Κλωντίν ΧΕΣΠΕΡ

ΠΗΓΗ : ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Επιστημονικό συνέδριο του ΚΚΕ προς τιμήν του Γιάννη Ρίτσου

Το ΚΚΕ, το κόμμα που με τους πρωτοπόρους αγώνες και τα ιδανικά του έβαλε βαθιά μέσ' στην καρδιά του από τη νιότη του μέχρι την ύστατη πνοή του ο Γιάννης Ρίτσος, για να τιμήσει όπως αρμόζει στο μέγεθος του ανθρώπου, του κομμουνιστή, του αγωνιστή, του Ποιητή της Ρωμιοσύνης την 100ή επέτειο από τη γέννησή του, πήρε μια σοβαρή πρωτοβουλία. Αποφάσισε να διοργανώσει ένα διήμερο επιστημονικό συνέδριο, με τίτλο «Γιάννης Ρίτσος, πάντα "παρών στο κάλεσμα της εποχής"» .

Το συνέδριο θα διεξαχθεί στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ, το Σαββατο 21/11/2009 (10.00. - 20.00) και την Κυριακή 22/11/2009 (10.00 - 15.00). Ανοιχτό για το κοινό, το συνέδριο αποσκοπεί στο να προβάλλει ό,τι εφ' όρου ζωής, συνειδητά και αμετάκλητα επέλεξε να είναι ο Γιάννης Ρίτσος: Ανθρωπος, αγωνιστής και δημιουργός στρατευμένος σε ένα μεγάλο σκοπό: Την εξύψωση, την κοινωνική συνειδητοποίηση και απελευθέρωση του ανθρώπου και την υπεράσπιση, με τη ζωή, τη δράση του και το έργο του των αγώνων του λαού μας που υπηρετούσαν αυτόν τον υψηλόφρονα, «ιερό» στόχο. Με το θεματολογικό πλούτο των εργασιών επιδιώκεται να καταδειχθεί η πολυμορφία, η διαχρονικότητα, επικαιρότητα και οικουμενικότητα της τεράστιας - σε αξία και όγκο - δημιουργίας του Ρίτσου. Οι εργασίες του συνεδρίου θα περιλάβουν εισηγήσεις πανεπιστημιακών, άλλων επιστημόνων και συγγραφέων, καλλιτεχνών και στελεχών του Κόμματος. Ιδιαιτέρως αξίζει να σημειωθεί ότι εισηγήσεις θα κάνουν και τρεις αντιπρόσωποι ξένων κομμουνιστικών κομμάτων. Μετά από κάθε συνεδρία θα κατατεθούν μαρτυρίες συναγωνιστών του και θα γίνουν παρεμβάσεις από το ακροατήριο.

Το συνέδριο θα ολοκληρωθεί με προβολή, για πρώτη φορά, ενός ντοκιμαντέρ με τίτλο«Τέτοια η ζωή και η ποίηση, ένα και τα δύο». Το ντοκιμαντέρ παρήγαγε το Πολιτιστικό Τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ, ειδικά γι' αυτό το συνέδριο τιμής και μνήμης του αλησμόνητου συντρόφου μας, συντρόφου ποιητή των παλιών, σημερινών και μελλούμενων αγώνων του λαού μας και όλων των λαών Γιάννη Ρίτσου.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου

Στο συνέδριο θα χαιρετίσουν η Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ο Γιάννης Πρωτούλης, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, καθώς και η Ερη Ρίτσου, κόρη του ποιητή

Εισηγητικό άνοιγμα των εργασιών του Συνεδρίου θα κάνει η Ε. Μηλιαρονικολάκη,υπεύθυνη του Πολιτιστικού Τμήματος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Το συνέδριο χωρίζεται σε ενότητες :

Ενότητα 1η

Γιάννης Ρίτσος: Πρωτοπόρα δράση - πρωτοπόρα τέχνη

Eισηγητές:

Χρίστος Αλεξίου, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ και διευθυντής του θεωρητικού περιοδικού «Θέματα Λογοτεχνίας»: «Ποίηση βιωματική, ποίηση πράξεων και πρακτικής».

Ερατοσθένης Καψωμένος, καθηγητής Νέας Ελληνικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «Ο ρόλος του Ρίτσου στη διαμόρφωση του ελληνικού πολιτισμού».

Τηλέμαχος Λουγγής, πρόεδρος του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών: «Ο Ρίτσος και η ιστορία».

Γεωργία Λαδογιάννη, επίκουρος καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Δραματουργίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων: «Ποίηση Γ. Ρίτσου, από την ιστορική στην ποιητική ύλη».

Σπύρος Τουλιάτος, εκπαιδευτικός, οργανωτικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων: «Ποιητική μαρτυρία και ιστορία στο έργο του Ρίτσου».

Μαρία Πεσκετζή, σχολική σύμβουλος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: «Η στράτευση της τέχνης και το πρόβλημα της διδασκαλίας της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου».

Ρίτα Νικολαΐδου, διευθύντρια της τρίμηνης επιθεώρησης «Θέματα Παιδείας»: «Αρκεί να σπάσουμε την πολιορκία της στιγμής...».

Ενότητα 2η

Σοσιαλιστικός ανθρωπισμός και προλεταριακός διεθνισμός

Eισηγητές:

Μιχάλης Μερακλής, καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Αθηνών: «Δάσκαλος της ολοκληρωμένης ζωής».

Κώστας Καζάκος, ηθοποιός, βουλευτής του ΚΚΕ : «Ο Ρίτσος, ο άνθρωπος, ο ποιητής».

Ζωή Βαλάση, συγγραφέας και διδάκτορας φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόνης: «Ο Γ. Ρίτσος και το παιδί».

Ανεκε Ιωαννάτου: μεταφράστρια και διδάκτορας κλασσικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης: «Γ. Ρίτσος, ο ποιητής του κόσμου».

Γιώργος Κεντρωτής, καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης του Ιόνιου πανεπιστήμιου: «Ο Γιάννης Ρίτσος συναντά τον Πωλ Ελυάρ».

Αντυ Κροφτ, ποιητής και συγγραφέας, υπεύθυνος της πολιτιστικής στήλης της «Μόρνινγκ Σταρ» (ΚΚΜ Βρετανίας).

Ισα Πάαπε, μέλος της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ.

Αγκουστίν Μιράγιες, καθηγητής του πανεπιστημίου Γκραν Κανάρια (Κομμουνιστικό Kόμμα των Λαών της Ισπανίας).

Ενότητα 3η

Γ. Ρίτσος: μια πολύπλευρη προσωπικότητα

Eισηγητές:

Γιώργος Χουρμουζιάδης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: «Ρίτσος ο Οικουμενικός»

Ρούλα Κακλαμανάκη, συγγραφέας: «Ο Γιάννης Ρίτσος χτες, σήμερα, αύριο».

Δημήτρης Πατίλας, διδάκτορας φιλολογίας και εκπαιδευτικός του Πειραματικού Λυκείου Μυτιλήνης: «Γ. Ρίτσος - Τίποτα ξένο για την ποίηση».

Αριστούλα Ελληνούδη, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη»: «Το θεατρικό έργο του Ρίτσου».

Σπύρος Σαμοΐλης, μουσικοσυνθέτης: «Το μελοποιημένο έργο του Γ. Ρίτσου».

Γιάννης Σκαρπερός, μέλος του Πολιτιστικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ: «Ο εικαστικός Γ. Ρίτσος».

Στο τέλος του συνεδρίου θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ: «Τέτοια η ζωή κ' η ποίηση, ένα και τα δύο», παραγωγή του Πολιτιστικού Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής.

ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ο Red Star γράφει για τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.

Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου,  ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος και ο Χέλμουτ Κολ,  βρέθηκαν στο Βερολίνο για να συμμετάσχουν στις εορταστικές εκδηλώσεις .Ό,τι και να πει κάποιος για τους τρεις "μεγάλους" ηγέτες , θα είναι λίγο...Θα σταθώ λίγο στον Γκορμπατσώφ ο οποίος ένα μήνα πριν καταρρεύσει το τείχος, βρισκόταν στο Βερολίνο για τον εορτασμό των 40 χρόνων  για την ανέγερση του!


Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ που τιμήθηκε με το Νόμπελ ειρήνης το 1990, ήταν αυτός που διέλυσε οριστικά την Σοβιετική Ένωση.Βέβαια το κακό είχε ξεκινήσει από πολύ πιο νωρίς από το 20ό Συνέδριο του KKΣE .
Όμως η Αντεπανάσταση στην Σοβιετική Ένωση στηρίχθηκε στην λεγόμενη περεστρόικα που παραπλανητικά χρησιμοποίησε σοσιαλιστικά συνθήματα.Και εμπνευστής της ήταν ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ που είχε με το μέρος του σημαντικό μέρος μελών του Κ.Κ.Σ.Ε.Δυστυχώς η προσπάθεια των πραγματικών κομμουνιστών μέσα στο Κόμμα για την διαγραφή του Γκορμπατσώφ δεν είχε αποτέλεσμα.Ο Γ.Γ της PIZZA HUT, αργότερα γνωστός και ως Τσάρος των τσαντών Louis Vuitton δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί θυμό.Και όσοι υπάρχουν κάποιοι σύντροφοι στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α και αλλού που ακόμη τον θαυμάζουν και τον προβάλλουν ως θετικό πρότυπο, θα υπάρχει και η αδυναμία συνεργασίας ακόμη και σε επίπεδο βάσης της αριστεράς.


Σύντροφοι, η ιστορία διδάσκει γι'αυτό ας παραδεχτούμε ότι το Κ.Κ.Ε του 2009 , είναι καλύτερα προετοιμασμένο από ότι το Κ.Κ.Ε του 1989 ας πούμε.Είναι πιο διαβασμένο και έχει διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος.Ο περιορισμός των πολιτικών ολισθημάτων από την μεριά της ηγετικής ομάδας του Κ.Κ.Ε αποτελεί προυπόθεση για έναν πιο πειστικό λόγο που θα εμπνεύσει τον λαό.Και το Κ.Κ.Ε έχει υποπέσει σε σημαντικά σφάλματα στο παρελθόν, αλλά αυτή την χρονική περίοδο που ζούμε αποτελεί μια από τις πιο φερέγγυες κομμουνιστικές φωνές στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.Γι'αυτό υπάρχει η ανάγκη να συνταχθούμε στις γραμμές του ή να το παρακολουθούμε προσεχτικά για μια μελλοντική ένταξη και συμμετοχή .


Εγώ προσωπικά ανήκω στην δεύτερη ομάδα ,των ανένταχτων υποστηριχτών του και κρατάω τις όποιες επιφυλάξεις μου, χωρίς όμως να μεμψιμοιρώ.Βλέπω αμυδρό φως στην άκρη του τούνελ που χρονικά ξεκίνησε με την πτώση του τείχους του Βερολίνου 20 χρόνια πίσω...

Εμπλοκή στις έρευνες ζητούν οι Αμερικανοί-Ελπίδες στις ΗΠΑ για αναβίωση της στενής συνεργασίας που είχαν με τον Μιχ. Χρυσοχοϊδη σε θέματα τρομοκρατίας. Εμπειρους και αδίστακτους χαρακτηρίζουν τους νέους τρομοκράτες

Παρά το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι των αμερικανικών αρχών ασφαλείας έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στις ικανότητες του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν, εν τούτοις επιθυμούν άμεση εμπλοκή στις έρευνες, καθώς πιστεύουν ότι έχουν τις δυνατότητες να βοηθήσουν αποτελεσματικά. Ελπίδα τους είναι ότι θα αναβιώσει η στενότατη συνεργασία που είχαν με τον Ελληνα υπουργό στις αρχές της δεκαετίας που οδήγησε στην εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και άλλων συγγενών οργανώσεων.

Η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, που πιστεύουν ότι πρέπει να πραγματοποιήθηκε από έμπειρους και αδίστακτους, όπως τους χαρακτηρίζουν, τρομοκράτες, ανησύχησε τα ανώτερα κλιμάκια της CIA και του FBI και τους αρμοδίους των υπηρεσιών που ασχολούνται με την τρομοκρατία στην Ευρώπη. Πιστεύεται πάντως ότι η αναβίωση της εσωτερικής τρομοκρατίας δεν θα επηρεάσει το θέμα της βίζας, που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο κατάργησής της για τους Ελληνες πολίτες. Πριν από την τελευταία επίθεση, το τελικό «πράσινο φως» ήταν ζήτημα ολίγων ημερών.

Σκληρή καταδίκη
Η αμερικανική κυβέρνηση καταδίκασε με σκληρό τρόπο την τελευταία τρομοκρατική επίθεση, και εξέφρασε την ευχή για ταχεία ανάρρωση των τραυματισθέντων αστυνομικών. Ταυτόχρονα, αξιωματούχος που ασχολείται με θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος τόνισε στο «Εθνος» ότι η Ουάσιγκτον «είναι πανέτοιμη να συνεργαστεί και να βοηθήσει εφόσον της ζητηθεί».

Στην αμερικανική πρωτεύουσα συμφωνούν ότι η οργάνωση «17 Νοέμβρη» δεν έχει εξαρθρωθεί πλήρως, ενώ θεωρούν πως οι νέες ομάδες που εμφανίστηκαν είναι πιο επικίνδυνες. Ενας διπλωμάτης ισχυρίστηκε ότι τα μέλη των οργανώσεων «Επαναστατικός Αγώνας» και «Σέχτα Επαναστατών» είναι πιο σκληροί και αδίστακτοι, πιο βίαιοι αλλά και πιο έμπειροι στη χρήση όπλων. Στην Ουάσιγκτον ομιλούν για ένα νέο είδος τρομοκρατίας που δεν είναι ακριβώς «αντάρτικο πόλεων». Είναι, λένε, μία νέα μορφή αντάρτικου που διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι δεν δίνουν καμία σημασία στην ανθρώπινη ζωή και οι οποίοι πιθανότατα έχουν σχέση και με εγκληματίες. Δεν έγινε λόγος για σχέση των τρομοκρατών με ομοίους τους στο εξωτερικό.

Οι Αμερικανοί επιδιώκουν συνεργασία σε όλα τα επίπεδα καθώς, όπως υποστηρίζουν, αποτελούν τον βασικό στόχο των τρομοκρατικών ομάδων. Υπενθυμίζουν ότι δεν έχει συλληφθεί κανείς για την επίθεση με ρουκέτα εναντίον του κτιρίου της αμερικανικής πρεσβείας τον Ιανουάριο του 2007, ούτε για άλλες επιθέσεις που στόχευαν Αμερικανούς πολίτες ή εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων.

Οδηγίες
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Αμερικανοί διπλωμάτες που εργάζονται στην Ελλάδα έλαβαν οδηγίες να είναι προσεκτικοί και να αποφεύγουν χώρους πραγματοποίησης διαδηλώσεων και περιοχές που χαρακτηρίζονται επικίνδυνες, όπως τα Εξάρχεια.

Στην ιστοσελίδα της αμερικανικής πρεσβείας συμπεριλαμβάνεται η υπενθύμιση ότι ακόμα και οι ειρηνικές διαδηλώσεις μπορούν να μετατραπούν σε αντιπαραθέσεις και πιθανότατα να εξελιχθούν σε εκδηλώσεις βίας.

Καλούνται δε οι πολίτες των ΗΠΑ να αποφεύγουν περιοχές όπου διεξάγονται διαδηλώσεις και να είναι προσεκτικοί στην περίπτωση που βρεθούν σε τέτοιες εκδηλώσεις.

Πάντως, με τα σημερινά δεδομένα οι αξιωματούχοι των αρμοδίων υπηρεσιών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν σκέφτονται να εγκρίνουν οδηγίες που πιθανότατα θα προκαλούσαν οικονομική ζημιά στην Ελλάδα.

Οι Αμερικανοί επιθυμούν να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον το συντομότερο δυνατόν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αν και αντιλαμβάνονται πως οι τελευταίες εξελίξεις καθιστούν απαγορευτική κάθε σκέψη απουσίας του κ. Χρυσοχοϊδη από το υπουργείο του.

Σημειώνεται ότι οι σχέσεις των Αμερικανών με την προηγούμενη κυβέρνηση της Ελλάδας δεν ήταν οι καλύτερες στο θέμα της τρομοκρατίας και σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκαν παράπονα για την αναποτελεσματικότητα, όπως τη χαρακτήριζαν, της ελληνικής αστυνομίας.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, www.ethnos.gr

Έκθεση του Στέητ Ντιπάρτμεντ κατηγορεί τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ για ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ !

Η νέα φετινή έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ελευθερίες ανά τον κόσμο, συνεχίζει να υπηρετεί τη γνωστή «ανορθογραφία»:

Οι διαπλανητικοί δολοφόνοι αυτοαναγορεύονται σε «ελεγκτές» και «βαθμολογητές» (!) των άλλων σε ζητήματα δημοκρατίας, ανεκτικότητας και προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η φετινή έκθεση του αμερικανικού υπουργείου των Εξωτερικών μάς αφορά και κάπως ειδικότερα, καθώς υπηρετεί το «δημοκρατικό αυτοθαυμασμό» των ΗΠΑ, βάζοντας στο στόχαστρο τον «Ριζοσπάστη».

Για την ακρίβεια, το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ επιτίθεται στον «Ρ» ισχυριζόμενο ότι η εφημερίδα επιδεικνύει «αντισημιτική» συμπεριφορά! Το «στοιχείο» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι ο «Ρ» κατήγγειλε με όλους τους τρόπους τη χιτλερικού τύπου ιμπεριαλιστική θηριωδία την οποία διέπραξε το κράτος του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, κατά την επιδρομή στη Γάζα, στις αρχές του χρόνου.

Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί (τακτική που ακολουθούν και οι εγχώριοι «παπαγάλοι» τους) βαφτίζουν τον αντιαμερικανισμό με την έννοια της καταδίκης του ιμπεριαλισμού σαν «εθνικισμό», ή την καταδίκη των θηριωδιών του κράτους του Ισραήλ σαν «αντισημιτισμό».

Αυτό το «τρικ» που επιχειρείται στο πεδίο των εννοιών είναι μια μορφή άσκησης ιδεολογικής τρομοκρατίας, με στόχο αφ' ενός το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας και αφετέρου τη συκοφάντηση «όποιου δεν είναι μαζί τους».

Το τι συνέβη, πάντως, στη Γάζα, το είδε ολόκληρη η ανθρωπότητα όταν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου το Ισραήλ βομβάρδιζε ακόμα και σχολεία, ακόμα και νοσοκομεία του ...ΟΗΕ! Αλλά και για όσα δεν είδε ο πλανήτης, υπήρξαν οι μαρτυρίες της γενοκτονίας, όσον αφορά τις δολοφονίες αμάχων και την πρόκληση καταστροφών εκτεταμένης κλίμακας στην Παλαιστίνη, που αποτελούν υλικό για να στηθούν τρεις «Νυρεμβέργες»!

Πρόκειται για τις μαρτυρίες που ήρθαν στο φως τον περασμένο Ιούλη από τους ίδιους τους Ισραηλινούς στρατιώτες:

Πρώτα πυροβολείτε και μετά ελέγχετε ποιον χτυπήσατε (!), ήταν οι εντολές προς το στρατό του Ισραήλ κατά την επιδρομή. «Καλύτερα να χτυπήσετε έναν αθώο, παρά να διστάσετε να χτυπήσετε τον εχθρό»! «Αν δεν είστε σίγουροι, σκοτώστε»! «Δεν υπάρχουν αθώοι»! «Πρώτα πυροβολείτε και μετά σκέφτεστε»!

Αυτές ήταν μερικές από τις διαταγές με τις οποίες ο στρατός του Ισραήλ ενεργούσε στην επί 22 μέρες γενοκτονία των Παλαιστινίων. Το αποκάλυψαν - μιλώντας στην ισραηλινή ανθρωπιστική οργάνωση «Σπάστε τη Σιωπή» - τριάντα Ισραηλινοί στρατιώτες που συμμετείχαν στην εισβολή στη Γάζα.

Οι στρατιώτες αποκάλυψαν ότι οι διαταγές τους ήταν να πυροβολούν οτιδήποτε κινείται. Ακόμα και αν είχαν ισχυρές ενδείξεις ότι βάλλουν κατά αμάχων, η εντολή τους ήταν να πυροβολούν. Τους έστειλαν στην Παλαιστίνη για να επιβάλουν τη μαζική καταστροφή σπιτιών και θρησκευτικών χώρων, ανεξάρτητα αν δέχονταν επίθεση ή όχι μέσα από αυτά. Τους εξόπλισαν με βόμβες λευκού φωσφόρου, τον οποίο έριχναν σε κατοικημένες περιοχές, προκαλώντας εσωτερικά εγκαύματα, στην καρδιά, στο ήπαρ και στα νεφρά, σε αμάχους, σε γυναίκες και μικρά παιδιά. Τους εκπαίδευσαν να χρησιμοποιούν Παλαιστινίους πολίτες ως ανθρώπινες ασπίδες, τους διέταξαν να καταστρέψουν μέχρι και τις δεξαμενές πόσιμου νερού.

Στο σημείο αυτό, υπενθυμίζουμε ότι επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι η κυρία Χίλαρι Κλίντον.

Σημειώνουμε, επίσης, ότι τον περσινό Ιούνη πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ το συνέδριο του AIPAC. Το AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) είναι το ισχυρότερο λόμπι προώθησης των συμφερόντων του Ισραήλ στην Αμερική.

Από το βήμα του συνεδρίου του AIPAC, η κυρία Κλίντον είχε πει:

«Σας ευχαριστώ (...). Εχω την αίσθηση ότι αυτό εδώ το συνέδριο είναι μια πελώρια οικογενειακή συνάντηση (...) και νιώθω ότι κι εγώ είμαι μέρος αυτής της οικογένειας (...). Δε χρειάζεται να ρωτήσετε ποια είναι η άποψή μου γιατί ήδη γνωρίζετε την απάντηση: Είμαι μαζί σας και με το μέρος σας (...). Και είμαστε στο πλευρό του Ισραήλ γιατί το Ισραήλ αποδεικνύει ότι η δημοκρατία μπορεί να ανθήσει κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες (...). Επειδή στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η υπόθεση του Ισραήλ είναι και δική μας υπόθεση όπως και ο αγώνας του (...). Είδα τα επιτεύγματα του Ισραήλ και μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για το ρόλο της Αμερικής σε αυτήν την επιτυχία (...). Το Ισραήλ είναι ισχυρότερο χάρη σε μας και χάρη σε σας. Ξέρουμε όμως ότι το έργο μας δεν έχει ακόμη τελειώσει για να γίνει ασφαλές το Ισραήλ (...). Η θέση της Αμερικής δεν αλλάζει (...). Η αποφασιστικότητά μας δεν κάμπτεται (...). Η θέση μας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι και θα είναι πάντα με το Ισραήλ (...). Με υπερηφάνεια υποστηρίζω το νομοσχέδιο για την παροχή 2,5 δισ. δολαρίων στο Ισραήλ ως βοήθεια για την ασφάλειά του και δεσμεύομαι να διασφαλίσω ότι το Ισραήλ θα διατηρήσει το στρατιωτικό του πλεονέκτημα για να μπορεί να αντιμετωπίζει τις αυξανόμενες απειλές. Θα πρέπει να μιλήσουμε με όλες τις πλευρές αλλά όλες οι πλευρές πρέπει να γνωρίζουν ότι θα είμαστε πάντοτε με το μέρος του Ισραήλ (...)».

(Χίλαρι Κλίντον, 4/6/2008, γερουσιαστής και νυν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ).

Από τη μια μεριά, λοιπόν, έχουμε τις μαρτυρίες των Ισραηλινών στρατιωτών που εξηγούν πώς «επετεύχθη» εκ μέρους του Ισραήλ η εκτέλεση 1.417 Παλαιστινίων εκ των οποίων οι 926 άμαχοι κατά τη διάρκεια των 22 ημερών της επιδρομής. Μαρτυρίες που συνιστούν αποδείξεις των εγκλημάτων που διέπραξε το Ισραήλ και αποτελούν, ταυτόχρονα, και αποδείξεις της εγκληματικής ενοχής όσων στηρίζουν το Ισραήλ. Από την άλλη, έχουμε την έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, την πολιτική των ΗΠΑ και τις δηλώσεις της κυρίας Κλίντον.

Κατόπιν όλων αυτών, δεν είναι καθόλου σχήμα λόγου, ότι μόνο ως τιμή και δικαίωση εκλαμβάνει ο «Ρ» το γεγονός ότι μέσω της συγκεκριμένης έκθεσης επιτίθεται εναντίον του το υπουργείο των ΗΠΑ.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 31/10/2009

Σύντροφοι ως πότε ;

Πρωθυπουργός : Γεώργιος  Τζέφρυ Α Παπανδρέου

Αντιπρόεδρος και Συντονιστής κυβερνήσεως : Θεόδωρος Πάγκαλος

Υπουργός Προστασίας Πολίτη : Μιχάλης Χρυσοχοίδης

Υπουργός Παιδείας: Άννα Διαμαντοπούλου

Σύντροφοι πόσο θα κρατήσει αυτό το σοσιαλδημοκρατικό  ανέκδοτο ;

20 μέρες αρκετές δεν είναι ;

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ , ΜΗΝ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΜΕ ΤΟ Κ.Κ.Ε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ !