Του Δημήτρη Γκέκα*
Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία των εκλογών για την ανάδειξη δημάρχων και περιφερειαρχών στο νέο διοικητικό χάρτη της χώρας. Σε αυτές τις εκλογές οι συμμετέχοντες προσπαθούν να μας πείσουν για την κρισιμότητα της ψήφου στην συγκεκριμένη περίοδο, θέτοντας το ζήτημα ότι αυτή η ψήφος μπορεί να αποτελέσει μέχρι και ανάχωμα της πολιτικής του μνημονίου. Ψήφος με ιδιαίτερη βαρύτητα αφού ο πρωθυπουργός μας απείλησε ότι αν δεν ψηφίσουμε τους εκλεκτούς του θα μας βάλει να ξαναψηφίσουμε. Αυτή η απειλή έχει αποδέκτες δυνάμεις και παράγοντες που βρίσκονται μέσα στο αστικό μπλοκ, ενώ από την άλλη έκανε σαφές ότι η επομένη των εκλογών θα αποτελεί την αρχή μιας νέας επίθεσης για τον εργαζόμενο λαό.
Γενικά σε αυτές τις εκλογές ο παράγοντας τοπική αυτοδιοίκηση είναι υποβαθμισμένος και η όλη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, είτε αυτό αποτελεί μια απλή λεκτική αντιπαράθεση, είτε αγγίζει και πιο ουσιαστικά ζητήματα. Αυτό, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι, επιβάλλεται αφού ο Καλλικράτης αποτελεί την ταφόπλακα πάνω στα ψήγματα τοπικής αυτοδιοίκησης που είχε αφήσει ο Καποδίστριας, αλλά ταυτόχρονα και την πλατφόρμα πάνω στην οποία θα πατήσει και θα εδραιωθεί η πολιτική του μνημονίου. Η διοικητική αλλαγή δεν είναι καθόλου τυχαία χρονικά καθώς εδραιώνει την επίθεση σε μέτωπα όπως υγεία, παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις στους ΟΤΑ και όλα αυτά με γρήγορες διαδικασίες.
Η επίθεση αυτή δεν έχει τις ρίζες της σε καμία οικονομική κρίση. Η επίθεση έχει τις ρίζες της στο καπιταλιστικό σύστημα που, μετά την ήττα σε παγκόσμιο επίπεδο του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, προσπαθεί να ξεριζώσει κάθε λαϊκή κατάκτηση του προηγούμενου αιώνα και να επαναφέρει τους εργαζόμενους και το λαό σε συνθήκες 19ου αιώνα.
Η επίθεση, που χρονικά προσδιορίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’80, έχει στο στόχαστρο, αρχικά, τη μείωση των μισθών των εργαζομένων και το ψαλίδισμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.









