Λιάνα Κανέλλη
Σατανικοί» στίχοι, «σατανικοί» στόχοι... Ενα τόσο δα μικρό, μέγα φωνήεν κι αλλάζει όχι μόνον όψη αλλά και ρουν η Ιστορία. Βαριά μέρα η σημερινή. Ασήκωτη από βολεμένους όπως κι η ενοχή. Σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και ατιμώρητα, μια δυστυχώς μεγάλη μάζα πολιτών παρελκόμενων από το φαίνεσθαι κι όχι το είναι της κρίσης, λες κι ετοιμάζεται να της κάμει και τα σαράντα. Η ανατέλλουσα, για να κυβερνήσει πάση θυσία ντόπια ευρωαριστερά, προαναγγέλλει πως θα δύσει έτσι κι αλλιώς δεξιά, ανεξαρτήτως Ελλήνων. Αμα η πολιτική τρέχουσα πρακτική αρχίζει από την ανέξοδη μομφή και καταλήγει στον εξανδραποδισμό της γελοιογραφίας, τότε ανάμεσα στο Δήμο και το Κράτος, εμφιλοχωρεί ύπουλα ο μεγαλύτερος εχθρός, η συγγνωστή αμέλεια της ουσιαστικά λαϊκής Παιδείας.
Η 17 Νοέμβρη ήταν πράξη σπουδαία και τελεία.











