Εδώ
και καιρό έχει αναδειχθεί από τα ΜΜΕ αλλά και από αριστερά κόμματα ως
επίμαχο θέμα, που καταδεικνύει το μέγεθος της επίθεσης, η απαίτηση της
τρόικας να περικόψει τα ειδικά μισθολόγια. Στην κατηγορία αυτή συνήθως
εννοούνται οι εν γένει ένστολοι που το αστικό κράτος διαθέτει, αλλά και
επίλεκτα τμήματα του μηχανισμού όπως καθηγητές τριτοβάθμιας αλλά και
δικαστές, ενώ σε αυτό το κομμάτι έχουν προστεθεί και οι νοσοκομειακοί
γιατροί και το διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ-ΤΕΙ για τους οποίους ισχύει
ό,τι για κάθε εργαζόμενο που καταληστεύεται από την επίθεση. Στη
σημερινή φάση της επίθεσης των τροικανών ιμπεριαλιστών είναι σίγουρο ότι
κανένας κλάδος όσο ψηλά και αν βρίσκεται δεν μπορεί να μείνει στο
απυρόβλητο. Η καταβαράθρωση των μικρομεσαίων είναι ενδεικτική. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη αλλά μάλλον ένδειξη ότι η κρίση βαθαίνει και πλήττει ακόμη και κομμάτια ανώτερων αστικών στρωμάτων, πόσο μάλλον τους αναλώσιμους (οι εν γένει ένστολοι και ασφαλίτες) που το κάθε αστικό κράτος συντηρεί ώστε να μπορεί να επιβάλλει την αντιλαϊκή του πολιτική. Η προσπάθεια που γίνεται από το αστικό προσωπικό και τα ΜΜΕ να συγκινηθεί ο λαός γιατί αυτοί που επέλεξαν να καταταγούν στα σώματα ασφαλείας χάνουν μέρος του μισθού τους είναι κατανοητή. Πρέπει να παρέμβει ώστε να αμβλύνει τις αντιδράσεις εκ μέρους αυτού του μηχανισμού και να φορτίσει την περικοπή με παράλληλη λαϊκή συμπαράσταση για τα «παιδιά» με τα κράνη και τις μηχανές που παλεύουν για έναν ψωρομισθό ενάντια στο έγκλημα και στην παραβατικότητα.








