Tο λεγόμενο «πρόγραμμα σταθερότητας» σηματοδοτεί την πιο άγρια επιδρομή των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Δύο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του:
Πρώτο, τσεκουρώνει αμείλικτα το εργατικό και λαϊκό εισόδημα (με ονομαστικές μειώσεις μισθών που δεν έχουν ξαναγίνει και με ασήκωτες αυξήσεις άμεσων και έμμεσων φόρων) και υποχρεώνει, άμεσα, τους εργαζόμενους να ζήσουν με λιγότερο εισόδημα απ' αυτό που είχαν το 2009 και το 2008. Ξηλώνει βασικά ασφαλιστικά δικαιώματά τους και ξεθεμελιώνει τον κοινωνικό χαρακτήρα της εργατικής ασφάλισης, σπρώχνει τους εργαζόμενους σε ένα ασφαλιστικό σύστημα που θα δίνει σύνταξη στα βαθιά γεράματα, σύνταξη κατακόρυφα μειωμένη, σύνταξη που για τους πολλούς θα είναι ένα επίδομα πρόνοιας -τύπου σημερινής αγροτικής σύνταξης. Πετσοκόβει το δικαίωμα στη δουλειά: απαγορεύει προσλήψεις, επιβάλλει σε καθολική κλίμακα τη μερική και προσωρινή απασχόληση, διογκώνει την ανεργία. Eπεκτείνει την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και των ΣΣE.