Το τελευταίο διάστημα και ειδικά λίγο πριν και ιδιαίτερα μετά τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση της 15 Δεκέμβρη «ξέσπασε» και κλιμακώθηκε μια αντιπαράθεση που πήρε από χαρακτηριστικά ανοικτού τραμπουκισμού και απολίτικου χουλιγκανισμού (περίπτωση συγκρούσεων ΚΝΕ–ΕΑΑΚ σε Πάντειο και αλλού) μέχρι μακροσκελείς αναλύσεις και άρθρα από τη μεριά στελεχών του ΚΚΕ στο «Ριζοσπάστη» ενάντια σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΝΑΡ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΟΕ και απαντήσεις από τη δική τους πλευρά.
Σε μια περίοδο γενικευμένης επίθεσης κυβέρνησης, κεφαλαίου, ιμπεριαλιστών για την ισοπέδωση όλων των δικαιωμάτων και των καταχτήσεων της εργατικής τάξης και όλου του λαού, σε μια περίοδο φτώχειας και ανεργίας για όλο και μεγαλύτερα τμήματα του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, η πολιτική αντιπαράθεση, ο διάλογος, ακόμη και η πολεμική, στο πλαίσιο του εργατικού-λαϊκού κινήματος και για τις ανάγκες του, είναι απαραίτητο στοιχείο ξεκαθαρίσματος της πολιτικής κατεύθυνσης που μπορεί να εξοπλίσει το κίνημα για να ορθώσει την οργάνωση και την πάλη του απέναντι στην αντεργατική – αντιλαϊκή λαίλαπα με στόχο την ανατροπή της.
Από την άποψη αυτή, μία τέτοιου χαρακτήρα αντιπαράθεση, για τις ανάγκες του κινήματος, είναι και θεμιτή και αναγκαία όσο οξυμένο χαρακτήρα και αν έχει. Φυσικά δεν εντάσσονται οι τραμπουκισμοί και οι απολίτικες πραχτικές σε αυτή την αντιπαράθεση, όπως ανακοινώσεις περί «νέων εκοφιτών» καθώς και αρθρογραφία για «πράκτορες».








